mpala-porni

mpala-porni

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014

Να ο καθρέπτης μας


Η πιο κλισέ ατάκα που ακούς για τις Εθνικές ομάδες είναι ότι «αποτελούν τον καθρέπτη του αθλήματος της εκάστοτε χώρας». Η αποτυχία, λοιπόν, της Εθνικής μπάσκετ (το καλοκαίρι στην Ισπανία) και ποδοσφαίρου (που χάνει ακόμα και από ημιεπαγγελματίες) είναι, στην πραγματικότητα, αυτό που μας αξίζει. Stouk


Ποια είναι η κατάσταση αυτή τη στιγμή στα 2 πιο λαοφιλή αθλήματα;

Στο μπάσκετ, υπάρχει μόνο Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός. Από εκεί και πέρα το χάος. Αποτελεί πια είδηση όταν μια ομάδα μας κάνει 3-4 νίκες στο Eurocup (όπως φέτος ο ΠΑΟΚ ή πέρυσι ο Πανιώνιος) ή όταν υπάρχουν 1-2 σεβαστές ομάδες στο πρωτάθλημα που (άκουσον-άκουσον!!) κατάφεραν και κέρδισαν τους «αιώνιους» από σπόντα ή έχουν αξιοπρεπή παρουσία.

Οι περισσότερες ομάδες χρωστάνε σε όποιον μιλάει ελληνικά (και αμερικάνικα, σέρβικα κλπ κλπ!) και δεν υπάρχει στον ορίζοντα ούτε καν η αμιδρή ελπίδα για κάτι καλύτερο.

Μέχρι πρότινος ο Άρης, η ομάδα που έμαθε μπάσκετ τους Έλληνες, δεν μπορούσε να κάνει μεταγραφές, ο Πανιώνιος, ένας από τους 5-6 πιο ιστορικούς συλλόγους του αθλήματος, σώθηκε στο 90+ από την χρεωκοπία και η πάλαι ποτέ μεγάλη ΑΕΚ, πανηγυρίζει σαν τρελή που επέστρεψε στην Α1, αλλά κανείς δεν ξέρει αν και πόσο θα μείνει σε αυτή.

Οι επιτυχίες Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού στην Ευρωλίγκα δεν αποτελούν καθρέπτη του ελληνικού μπάσκετ, αλλά του μεγάλου ταλέντου κάποιων Ελλήνων παικτών, του Ζοτς, του Ντούντα και (το κυριότερο) των αμέτρητων εκατομμυρίων που έχουν πληρώσει οι ιδιοκτήτες τους, για να κάνουν αποκλειστικά και μόνο την τρέλα τους πραγματικότητα.

Αλλά ακόμα και αυτοί, αντί να προσπαθήσουν να βελτιώσουν το επίπεδο σε όλους τους τομείς, συντηρούν μια πολεμική κατάσταση με τις αλητείες και τις γραφικότητές τους (κάντε μόνοι σας την αντιστοίχηση…).

Από την άλλη το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι ίσως το χειρότερο που είχαμε ποτέ. Αναξιοπιστία, στημένοι αγώνες, διαιτητές-πιόνια, παρακολουθήσεις τηλεφώνων, συμμορίες, άδειες κερκίδες.

Ο Μαρινάκης ήταν κολλητός του Μπέου, ο Πατέρας του Ψωμιάδη, ο Αλαφούζος είναι στον κόσμο του και πολεμάει την σαπίλα με tweets και ξεσπάσματα του Αυτιά στην πρωινή εκπομπή του, ο Σαββίδης έχει στο μυαλό του μόνο τις μπίζνες και τους έχει γραμμένους κανονικά και ο Μελισσανίδης ακονίζει τα δόντια του για την επιστροφή της ΑΕΚ, έτσι ώστε να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη.

Ο Ολυμπιακός κάνει αίσθηση με τις εμφανίσεις του στην Ευρώπη, με 10/11 παίκτες ξένους, ενώ οι καλύτεροι Έλληνες παίκτες φεύγουν με τη πρώτη ευκαιρία στο εξωτερικό.

Ένα μπάχαλο, για να μην πούμε κάτι χειρότερο.

Δυστυχώς, επειδή καλομάθαμε τόσα χρόνια σε μετάλλια, κούπες, παρουσίες στα Euro και τα Mundial, διακρίσεις κλπ κλπ, πέσαμε σε πλάνη και νομίζαμε ότι αυτό μας αξίζει.

Όλα αυτά ήταν υπερβάσεις. Το κανονικό είναι αυτό που ζούμε σήμερα.

Αποκλεισμός στους 16 του Μουντομπάσκετ και τρομερή πάλη για μια απλή πρόκριση σε Euro.

Μακάρι να έρθουν και άλλες τέτοιες υπερβάσεις. Απλά τώρα πια θα ξέρουμε ότι οφείλονται σε άλλα πράγματα, όπως το ταλέντο (και πολλές φορές και το φιλότιμο) παικτών και προπονητών και όχι στο... υπόβαθρο!!!






2 σχόλια:

  1. Φίλε Στουκ, αναφέρεις βέβαια τις αποτυχίες, αλλά ξεχνας να αναφέρεις τις επιτυχίες.
    Γιά παράδειγμα, κάποια ομάδα, που ...νομίζω ότι λέγονταν Ελλάδα, έφτασε στους 16 του ΜΟΥΝΤΙΑΛ, και στις λεπτομέρειες έχασε τους 8!!!!
    Αν δεν το αναφέρεις αυτό, ή δεν το λαμβάνεις υπ' όψιν σου τέλος πάντων, το άρθρο σου χάνει πολύ σε αξία. Οι αποτυχίες και τα κακά φεγγάρια στο ποδόσφαιρο είναι κάτι εξηγήσιμο. Η ΤΕΡΑΣΤΙΑ Γαλλία, αμέσως μετά την κατάκτηση του πιό εύκολου Μουντιάλ (μετά του φετινού της Γερμανίας φυσικά), έκανε μιά κοιλιά διαρκείας 10 χρόνως και βάλε, και άρχισε να συνέρχεται πρόσφατα. Τίποτα δεν διαρκεί γιά πάντα.
    Η Ελλάδα βρέθηκε σε ένα σταυροδρόμι.Υπήρχε μιά φουρνιά που είχε κουράσει ψυχολογικά τον κόσμο, αλλά είχε μεγάλες διακρίσεις με δύο από τους αξιολογότερους εκλέκτορες που είχαμε ποτέ (Σάντος-Ρεχάγκελ) και ένας όμιλος υπεράνετος (ετσι έδειχνε) ο οποίος προσφερόταν γιά φρεσκάρισμα και πειράματα.
    Αποδείχτηκε όμως ότι υπήρχε μιά χημεία και μιά εσωτερική ποιότητα σε όλους αυτούς που φασκελώναμε τόσα χρόνια. Αν ήταν το επίπεδο του ελληνικού ποδοσφαίρου που καθρεφτίζονταν μέσα στην Εθνική, ή οι επιτυχίες δεν θα είχαν έρθει ποτέ, ή οι ξεφτίλες δεν θα έρχονταν τώρα.Αυταπόδεικτα ήταν μιά χημεία, μιά σειρά που είχε μπεί, και χάλασε. Τα πρόσωπα που ΚΑΙ ΕΓΩ Ο ΙΔΙΟΣ ΕΒΡΙΖΑ μας την έσκασαν και δικαιώθηκαν! Ο Κατσουράνης θα γελάει με μας στην Ινδία, αυτή είναι η πικρή αλήθεια. Χτίστηκε κάτι καλό, φτιάξαμε μιά σχολή που εγώ θα την ονόμαζα χαριτολογώντας "σχόλή επιθετικής δυναμικής άμυνας χωρίς ξύλο" που έφερε αποτελέσματα γιατί αυτοί που την υπηρέτησαν ήταν μυημένοι σε μιά "μασονία" και με την καλή και με την κακή έννοια του όρου, που κατάφερε μεγάλα πράματα. Οι Καράμπελες με τους Μάνταλους, αυτοί ΝΑΙ, είναι ο καθρέφτης του ελληνικού ποδοσφαίρου, και είναι μέτριοι. Μην γενικέυουμε όμως....
    paratiritis

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "Δυστυχώς, επειδή καλομάθαμε τόσα χρόνια σε μετάλλια, κούπες, παρουσίες στα Euro και τα Mundial, διακρίσεις κλπ κλπ, πέσαμε σε πλάνη και νομίζαμε ότι αυτό μας αξίζει.

    Όλα αυτά ήταν υπερβάσεις. Το κανονικό είναι αυτό που ζούμε σήμερα."

    Τις ανέφερα τις επιτυχίες και πιστεύω ότι δεν είναι αυτό που μας αξίζει. Όταν δεν έχεις υγιή αθλητισμό (από διοίκησεις ΕΠΟ, Superleague, ΕΣΑΚΕ, ΕΟΚ μέχρι διοικήσεις ομάδων, οργανωμένους οπαδούς κλπ) τότε πώς έχει κάποιος την απαίτηση η επιτυχία των Εθνικών ομάδων να είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση;;;

    Ως "τέλος κύκλου" και "φυσιολογική φθορά-αποτυχία" θα μπορούσε να το εκλάβει κάποιος αν όλα ήταν φυσιολογικά. Εδώ μιλάμε για χώρα-μπανανία...

    Stouk

    ΑπάντησηΔιαγραφή