mpala-porni

mpala-porni

Κυριακή, 20 Απριλίου 2014

Follow your dream and never give up…

Ίσως αυτό το άρθρο να μην είναι και πολύ… εμπορικό, επίκαιρο. Ίσως το βρείτε βαρετό, αδιάφορο και να πείτε «έλα μωρέ, με την Α2 θα ασχολούμαστε τώρα» ή «έκατσες και έγραψες όλα αυτά για έναν παίκτη της δεύτερης κατηγορίας λες και είναι ο Γκάλης; Λες και μας ενδιαφέρει». Όμως για μένα είναι πιο βαθύ το νόημα και η ουσία αυτής της αληθινής ιστορίας. Γράφει ο Banis

Ο παίκτης με τον οποίο θα ασχοληθώ λέγετε Γιώργος Αναγνωστόπουλος και τυχαίνει να είναι παιδικός μου φίλος και να μεγαλώσαμε μαζί.

Πρίν από 19 χρόνια, λοιπόν, με το Γιώργο αποφασίσαμε να προσπαθήσουμε να κάνουμε το όνειρο μας πραγματικότητα. Να δουλέψουμε πολύ για να κάνουμε τη μεγάλη μας καψούρα, επάγγελμα. Το μπάσκετ.  Έτσι, αφήσαμε την ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού μας (ποτέ δεν μας τρέλαινε το ποδόσφαιρο όσο το μπάσκετ) και με ένα παλιό, δίχρονο και ετοιμόρροπο «παπί» πήγαμε, στα 15 μας, στα Φάρσαλα (10χιλ. από το χωριό) και γραφτήκαμε στην τοπική ομάδα της πόλης. Τον Γ.Σ.Φαρσάλων. Ο Γιώργος ξεχώρισε αμέσως λόγο ύψους. Βλέπετε στα 15 ήταν ήδη 1,93! Στην αρχή είχαμε «καψόνια» και αντιπάθειες. Οι χωριάτες της ομάδας. Συνήθως αργούσαμε στις προπονήσεις γιατί βοηθούσαμε τους γονείς μας στα χωράφια και αυτήν την ανοχή του coach δεν την βλέπανε με καλό μάτι οι… παικταράδες της ομάδας. Όμως με τον καιρό έστρωσαν τα πράγματα και τα πηγαίναμε αρκετά καλά. Μας υπολογίζανε όλο και πιο πολύ. 

Ειδικά ο «ψηλός» τους έκανε να τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση και το έβαζαν να παίζει και στην ανδρική ομάδα, σιγά σιγά. Τα πήγαινε τόσο καλά, που πολύ σύντομα στους αγώνες υπήρχαν «μάτια» να τον κατασκοπεύουν. Η χρονιά τελείωσε και το καλοκαίρι ήρθε. Ενώ όλοι αρχίσαμε τα μπάνια, τις κραιπάλες και τα… φλερτ ο Γιώργος συνέχιζε τις ατομικές προπονήσεις! Σε σημείο που χάθηκε κυριολεκτικά τελείως από την παρέα. Την επόμενη σεζόν, στα 2 μέτρα πια ο ψηλόλιγνος φίλος μου κατέβηκε στα πρωτάθλημα αγνώριστος. Τρομερά βελτιωμένος σε όλους τους τομείς. Είχε μια εκπληκτική χρονιά και συμπεριλαμβανόταν πια στους καλύτερους πιτσιρικάδες του νομού Λαρίσης, μαζί με Βασίλη Αγγελακόπουλο, Σωτήρη Γκιουλέκα και Δημήτρη Σπανούλη (αδερφός του Bill και τεράστιος σκόρερ, αλλά πολύ οξύθυμος χαρακτήρας)! 

Στο τέλος της σεζόν ήρθε και η δικαίωση. Ο Φίλιππος Θεσσαλονίκης (Α2 τότε) έκανε στον κυρ Νίκο, τον πατέρα του, επίσημη πρόταση! Φυσικά δεν αρνήθηκε και στα 17 του το όνειρο άρχισε να παίρνει «σάρκα και οστά». Εκεί είχε την τύχη να έχει για δασκάλους, το καλύτερο δίδυμο εκείνης της χρονιάς στην Α2. Τους Νικάκη και Παπαιωακήμ (για όσους θυμούνται) όπου έμαθε πολλά και δούλεψε πολύ μαζί τους, καθώς είχε φτάσει τα 2,07 και η θέση του ήταν στο «4» και στο «5». Στον Φίλιππο έμεινε από το 1999 έως το 2001 όπου και άρχισε να ξεχωρίζει παίρνοντας περισσότερο χρόνο αλλά στην Β΄ εθνική, πια. 

Οι εμφανίσεις του δεν περάσανε απαρατήρητες στην Θεσσαλονίκη και την επόμενη χρονιά η ανερχόμενη ΜΕΝΤ τον έκανε δικό της. Εκεί είχε πρωταγωνιστικό ρόλο και συνεχώς ανοδική πορεία στην 5ετή παρουσία του στην ομάδα, όπου το 2005 έπαιξε για πρώτη φορά στην Α1 (ακόμα θυμάται το πόσο δυνατός και σκληρός ήταν ο Darryl Middleton και πόσο ακούνητος ο «Σόφο»). Ο προπονητής του, Γιώργος Ζαφειρούδης, που παρέμεινε και στην Α1, τον υπολόγιζε τόσο ώστε στην μεταγραφική περίοδο δεν εισηγήθηκε αμερικανό στην θέση «5» (απέκτησε τον power forward Dylan Page) για να βρίσκει χρόνο και ο νεαρός. Όμως η χρονιά δεν εξελίχθηκε όπως την περιμένανε και στην θέση του Ζαφειρούδη ήρθε ο Μουρατίδης που δεν πολύ πίστευε τον Αναγνωστόπουλο και έτσι έφερε τον κοινοτικό σέντερ Rafal Bigus! Ένα πολωνό γίγαντα (214cm-128kg) που έστειλε για τα καλά τον Αναγνωστόπουλο στον πάγκο, κάνοντας ο ίδιος εξαιρετικές εμφανίσεις! Αυτό δεν άρεσε στον Θεσσαλό forward/center και την επόμενη χρονιά αναζήτησε αλλού την τύχη του. Είχε αρκετές προτάσεις από Α2 και μια από Α1, όμως η πιο (υπέρ) δελεαστική -οικονομικά- πρόταση ήρθε, από τα Τρίκαλα της Β’ εθνικής τότε, που είχε βλέψεις για άνοδο. Μετά από αρκετή σκέψη την αποδέχθηκε υπολογίζοντας -εκτός από το πολύ καλό συμβόλαιο-  στον αρκετό χρόνο συμμετοχής που θα είχε και με σούπερ εμφανίσεις να έκανε το come back στα σαλόνια της Α1 και Α2 πολύ πιο έτοιμος! 

Έτσι την περίοδο 2005-06 αγωνίστηκε στην Θεσσαλική πόλη, όμως εκεί δεν ήταν όλα ρόδινα! Οι Τρικαλινοί φέρανε τον νεαρό από την Α1 για να πάρει την ομάδα στις πλάτες του και να ηγηθεί με 20-25 πόντους και 10-15 ριμπάουντ σε κάθε ματς! Έναν ρόλο, όμως που δεν είχε συνηθίσει στις προηγούμενες ομάδες και δεν μπόρεσε να τα βγάλει εις πέρας! Είχε μια μέτρια σεζόν και ομολογουμένως σε αυτό επηρέασε και στο ότι είχανε πάρει λίγο τα μυαλά του αέρα λόγο του ντόρου που είχε γίνει γύρω από το όνομά του στην πόλη. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την επόμενη χρονιά, όχι μόνο να λυθεί το συμβόλαιο του αλλά και να μην μπορεί να βρει εύκολα ομάδα στην Α2, που ήταν ο στόχος του. Ψάχτηκε στο εξωτερικό όπως Ιταλία και Ισπανία (στις αντίστοιχες Α2) αλλά και σε πρωταθλήματα όπως Σλοβενίας, Σκοπίων ακόμα και Νορβηγίας(!!!!) αλλά τίποτα. 

Τον είχε πάρει από κάτω ψυχολογικά και είχε καταλάβει πως πήρε βιαστικές αποφάσεις. Κάπου εκεί ήρθε μια απρόσμενη πρόταση από τον Ηρακλή της Α2 με τα πολλά οικονομικά προβλήματα αλλά με το πολύ καλό όνομα στην μπασκετική πιάτσα. Αυτό ήταν. Την αποδέχτηκε και ξανά ξεκίνησε από την αρχή…  Έβαλε το κεφάλι κάτω, στην άκρη τους εγωισμούς και άρχισε να κάνει πολύ καλές εμφανίσεις. Την επόμενη χρονιά μεταγράφηκε στο ICBS όπου συνέχισε τις καλές εμφανίσεις. Το 2008 πήρε μια πολύ καλή μεταγραφή στην Ξάνθη όπου και έκανε τρομερά παιχνίδια, όντας από τους καλύτερους παίκτες της Α2! 

Στην Ξάνθη έμεινε έως το 2010 και στην συνέχεια κατηφόρισε στο Λαγκαδά για λογαριασμό του Ερμή και για να είναι πιο κοντά στην αγαπημένη του Θεσσαλονίκη αλλά και στην οικογένειά του. Στον Ερμή έκανε τις καλύτερες σεζόν της καριέρας του και αγαπήθηκε όσο κανείς άλλος στην ομάδα της Μακεδονίας. Ο Ερμής Λαγκαδά αποτέλεσε τον τελευταίο σταθμό στην καριέρα του «μυρμιδόνα» σέντερ, ο οποίος αποτελεί έναν εκ των κορυφαίων αθλητών της Α2 σε συμμετοχές , πόντους, tendex. Το τέλος της καριέρας του μόλις στα 32 του χρόνια σημαδεύτηκε από την καλύτερη του χρονιά στην 11ετή παρουσία του στην Α2 καθώς αναδείχτηκε:

.1ος σκόρερ (504 πόντοι)
.1ος στα κερδισμένα φάουλ (196 υπέρ)
.1ος σε ευστοχία στις βολές (87%)
.4ος ριμπάουντερ (213)
.4ος σε αξιολόγηση
.10ος στα κοψίματα

Επίσης ήταν μέσα στην καλύτερη 20άδα σε όλες τις υπόλοιπες κατηγορίες (ασσίστ, κλεψίματα, 2ποντα, 3ποντα)! Σε όλη την ιστορία της Α2 αποτελεί τον 5ο σε αριθμό συμμετοχών και 6ο καλύτερο σκόρερ.

Η απόφασή του να αποσυρθεί τόσο νωρίς και μάλιστα μετά από μια «μαγική» χρονιά, προξένησε τεράστια έκπληξη. Πολλές ομάδες τις Α2 με στόχο την άνοδο του χτύπησαν την πόρτα και 2 ομάδες τις Α1. Ο λόγος που σταμάτησε όμως είναι ένας. «Φίλε, δεν αξίζει.» μου είπε. «Άγχος, πίεση, τραυματισμοί, ταξίδια, γκρίνια από τον κόσμο και όλα αυτά για μισθούς αστείους πια, που δεν ξέρεις και αν θα τους πάρεις κι όλας».  Οι προτάσεις που του έγιναν, ειδικά από την Α1 ήταν της τάξεως των 800 ευρώ το μήνα + σπίτι (υπάρχουν παίκτες στην σημερινή Α1 με συμβόλαιο 6000 ευρώ!). Από την μια, η οικονομική κατρακύλα, από την άλλη η έλλειψη κινήτρου έχουν οδηγήσει αρκετούς ακόμα παίκτες σε ίδιες ή παρόμοιες αποφάσεις. Δυστυχώς.

Πλέον έχει επιστρέψει στην γενέτειρα του, τα Φάρσαλα και έχει αναλάβει να μεταφέρει τις γνώσεις και την εμπειρία του στα νέα παιδιά της πόλης και να τα βοηθήσει να ακολουθήσουν το όνειρό τους. Επαγγελματικά ασχολείται με εξαγωγές των γεωργικών προϊόντων που παράγει ο ίδιος.

Έχουμε συνηθίσει να γράφουμε και να διαβάζουμε για μεγάλα ονόματα ή για μπασκετμπολίστες που όταν αποσύρονται το κάνουν γιατί περάσανε τα (μπασκετικά) χρόνια τους και εκατομμυριούχοι πια, δεν θα ξαναδουλέψουν ουσιαστικά ποτέ στην υπόλοιπη ζωή τους. Δεν είναι τις περισσότερες φορές έτσι, όμως. Είδαμε και μια πιο διαφορετική εξέλιξη, μια πιο… θνητή πορεία ,μια πιο ρεαλιστική λάμψη και ένα περήφανο, συνειδητοποιημένο και αξιοπρεπές φινάλε με την δική του ιδιαίτερη γοητεία. 
Πάντως, το σίγουρο είναι πως η Α2 είναι πιο φτωχή χωρίς έναν τέτοιο αθλητή και παράλληλα μια προσωπικότητα που ξεχώριζε για τον χαρακτήρα και το ήθος του. 

Υγ: Στην θέση του Αναγνωστόπουλου θα μπορούσε να είναι ο καθένας από τους νεαρούς παίκτες που διαβάζουν αυτό το άρθρο, που έχουν αγάπη για το μπάσκετ και πολύ όρεξη για δουλειά, αλλά που όμως θεωρούν πως δεν έχουν και το… μεγαλύτερο ταλέντο του κόσμου και αυτό τους κρατάει πίσω. Η ιστορία που διαβάσαμε παραπάνω μας δείχνει πως αυτό που χρειάζεται περισσότερο είναι πίστη σε αυτό που αγαπάς, ποτέ να μην τα παρατάς, να δουλεύεις σκληρά, να είσαι ταπεινός αλλά και παράλληλα (μπασκετικά) θρασύς και να ακολουθείς το όνειρό σου. Δεν μπορούνε όλοι να γίνουνε Γκάλης ή Γιαννάκης όμως η κάθε διαδρομή και πορεία που χαράζει ο καθένας, ξέροντας ότι προσπάθησε πραγματικά, έχει την δική της ξεχωριστή ομορφιά.

4 σχόλια:

  1. Φίλε Μπάνη πριν δημοσιεύσω το άρθρο, το διάβασα με πολύ ενδιαφέρον και πίστεψε με τα success story της διπλανής πόρτας με αγγίζουν τόσο πολύ, πολύ περισσότερο από τις ιστορίες κορυφής που καταλήγουν σε τρομερά συμβόλαια και αναγνώριση.
    Το μπάσκετ στην Ελλάδα είναι ΑΥΤΟ που μας περιγράφεις, ένα άθλημα που με βάση τις επιτυχίες, συλλογικές και εθνικές είναι το ΚΑΛΥΤΕΡΟ και δεν διαφέρει καθόλου από τα ερασιτεχνικά αθλήματα..
    Πολύ ωραία ιστορία και εύχομαι ο φίλος σου να είναι τώρα ευτυχισμένος γιατί περικλείεται από παιδάκια..
    spanios

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. File ontws, ap' oti moy ekmistireyete, einai poly omorfo to synas8ima poy viwnei. To na doyleyeis me nea paidia einai oti kalytero kai anamfivola to pio... pure kommati toy a8litismoy!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εξαιρετικό άρθρο, όπως εξαιρετικός παίκτης και ο Γιώργος.

      Μία απορία:ποιο είναι το χωριό σας;

      Διαγραφή
  3. Κατωχωρι Φαρσαλων,φιλε

    ΑπάντησηΔιαγραφή